“Zullen we eens spelen met de tijd?” vroeg Ben.

Ik keek hem aan, zoals ik hem ook gisteren aankeek toen hij plotseling zei: “Ik hang me op” om daarna een ingelijste foto aan een elastiekje te hangen: een foto waar hijzelf niet eens op stond. Ben was al dagen somber. Ook nu, op deze zonovergoten middag aan de rand van een helder stromende rivier, op blote voeten en de broekspijpen opgestroopt.