Er zijn twee vrouwen die denken dat ze de oudste dochter van Koningin Juliana zijn. Een ervan heet Beatrix. Hoe de andere heet ben ik vergeten, maar ik zag haar op de televisie. Noch bij deze vrouw, noch bij Beatrix is sprake van wangedrag. Het zijn beide beheerste vrouwen. Hun opvattingen over zichzelf bepalen voor een deel hun identiteit. Hun verleden, hoe fictief ook, geeft hen rust, geeft hen een normaliteit. Anderen laten hun identiteit deels door de toekomst bepalen. Ze geloven bijvoorbeeld in de hemel en kunnen alles wat in het hiernumaals gebeurt bekijken vanuit het hiernamaals dat op hen wacht. Weer anderen geloven dat ze ooit beroemd zullen worden, al zijn ze dat nu even nog niet.
Of dat wat identiteit bepaalt toekomstig of verleden is, maakt niet zo heel veel uit. In beide gevallen ontstaat er rust in het hoofd. Die rust is minstens voor een deel een illusie. Het is niet zeker dat roem zal volgen, het is niet boven elke wetenschappelijke twijfel verheven dat er een hemel is. Het is ook niet zeker dat Beatrix daadwerkelijk de oudste dochter van Juliana is. Ook die andere vrouw heeft niet die zekerheid. Misschien is er nog wel iemand anders, misschien is er wel een kind met een verdachte huidskleur die geheime diensten hebben weggemoffeld hebben om de natie niet te verontrusten.
Hoe dan ook. Identiteit is geen zekerheidje. Identiteit is een geruststellende illusie.
Geen verwante trillingen.
Volg me via ...