Ik stond op en wist het direct. Ik ben het kwijt. Ik weet niet meer waarheen ik wil, moet of kan. Gisteren wist ik het nog, maar nu, nu weet ik vrijwel niets meer. Er zit een gat in mijn geheugen. De kleur ervan is pisgeel, de randen poepbruin, de omvang bijna 6 orgasmes groot. Maar het is duidelijk een gat. Ik sta op en draai cirkels rond mijn bed, wat verwonderlijk is, omdat het bed in de hoek van mijn slaapkamer gedrukt staat, en bovendien niet rond is. Ik weet niet meer wat kan. Het is tamelijk merkwaardig te weten dat je iets niet meer weet, maar kleine gaten in het geheugen, daaraan zijn we allemaal wel gewend. Een gat van deze kleur en deze omvang is echter ongekend. Eigenlijk is het mijn hele geheugen geworden. Mijn geheugen had gisteren nog alle kleuren van de regenboog en was 6,4 orgasmes groot.
Ik kan niet anders dan er in gaan. Ik stop met het draaien van cirkels, loop met dichtgeknepen neus over de bruine rand en stap met een ware doodsverachting het gelige niets in. Ik val met de snelheid van een orgasme per seconde naar beneden. Al na zes seconden maak ik een harde smak. Zwaar hijgend lig ik op de grond. Ik kijk in het rond. Er is niets hier dat me vertrouwd is. De gelige kleur heeft plaats gemaakt voor krioelende slangen. De bodem is een bittere smaak. Ik hijg me vele liters zware stenen.
Plotseling zie ik mijn hoofd. Als in een spiegel. Maar geen lijf. Het hoofd kijkt me zo verdrietig aan, dat ik er naar toe huil om het te troosten, maar terwijl ik mijn hand op de kruin leg, zie ik een groot gapend gat in zijn schedel. Het is 6,4 orgasmes groot en heeft alle kleuren van de regenboog. Ik stap er in en zit plotseling weer op een bed. Ik weet weer waarheen ik moet. Maar ik wil het niet meer, kan het niet meer, en val terug in de witte lakens van het fris opgemaakte bed. Het is niet mijn bed. Dit is niet mijn lichaam. Het is niet mijn hoofd dat het kussen plet.
Verwante Trillingen:
- Arm hoofd Als ik me beweeg, spannen de draden zich in mijn hoofd. Als ik me niet beweeg zingen ze een snerpende toon, ieder een ander. Als ik me niet beweeg komen lange zinnen binnen. Als palingen wurmen ze zich door de porien van mijn hoofd....
- We doen er niet toe Er is geen boek over de geschiedenis van de wetenschap of het meldt dat het de mens van zijn troon gestoten heeft. Inderdaad: de aarde verdween uit het centrum van het heelal dankzij Copernicus en de mens werd een soort aap door Darwin. Sindsdien is het alleen maar erger geworden. ...
Volg me via ...