Niets is zo absurd of er is wel een filosoof die het gelooft. Iets in die trant werd al door Cicero beweerd. Filosofen over tijd zijn vrees ik nog gekker dan een normaal filosoof. Wat te denken van het volgende argument dat daadwerkelijk is gebruikt. Stel dat tijdreizen onmogelijk zou zijn, waarom kunnen we er dan wel over fantaseren?
De sofprijs van de stichting Nederlands gaat elk jaar naar een persoon of organisatie die op een bedenkelijke manier met het Nederlands is omgegaan. Dit jaar ging de prijs naar de Hema. Ze hebben de prijs verdiend omdat volgens de jury het bedrijf “niet de moeite neemt verschillende van zijn cosmeticaproducten te voorzien van een deugdelijk Nederlands opschrift”.
Voor woorden gezet op het internet zou betaald moeten worden. Dat is althans de opvatting van de econoom en jurist Lou Vreeswijk. Als woorden handel worden dan zou dat de hygiëne van de communicatie ten goede komen. “Betalen voor woorden is een natuurlijk afweermechanisme tegen een al te rabiaat gebruik van de vrijheid van meningsuiting,” zegt Vreeswijk.
Ik geloof zonder reden.
Ik geloof dat de Here God mij zijn ware naam heeft onthuld, hij heet god.
Ik geloof dat de Here God mij de waarheid leert, daarom ken ik die ook.
Ik geloof dat de Here God liefde is, daarom mogen we niet vaak neuken.
Ik geloof dat de Here God goed is, daarom moet jij mij respecteren.
Ik geloof dat de Here God jou geschapen heeft, al heb ik geen idee waarom.
Ik geloof met gevolgen voor jou.
We kunnen bewegen door de ruimte, maar niet door de tijd, zegt men. Soms zegt men dat heel mooi. Neem Rudy Kousbroek (citaat uit Opgespoorde Wonderen):
Het paard gaat van links naar rechts, net als de tijd – achter hem is het verleden, vóór hem de toekomst; de onbekendheid van wat er gaat gebeuren wordt uitgedrukt door de leegte van het landschap. Het huis symboliseert de ruimte. Tijd lijkt veel op ruimte: er zijn ook afstanden in, er is ook ver en dichtbij – maar in de ruimte heeft de mens nog wat bewegingsvrijheid, in de tijd heeft hij dat niet. Als iemand ruimtelijk ergens anders is kun je naar hem toe, maar als hij ergens anders is in de tijd is hij onbereikbaar.
Wat doet een man die ziek is en niet meer ter zake doet? Die gaat naar de dokter.
“Dag dokter.”
“Dag jongen, wat wil je me vertellen?”
“Ik heb bloed in mijn ontlasting,” zei hij. Hij had het zinnetje wel 30 keer geoefend.
“Das heel naar voor je,” zei ze. Ze zette haar liefste ogen op en gaf hem een aai over zijn schouder. “Maar ik ben bang dat ik daar weinig aan kan doen.”
Dansende, witte slierten dauw scheiden de zwarte hemel van het zwarte water. Als Ben eenmaal, eindelijk, zijn ogen opent, dansen de slierten samen een breed uitwaaiende jurk. De blote voeten daaronder rimpelen het water niet. Was dit een van de witte vrouwen die het hoofd van zovelen verwarde?
Als ik me beweeg, spannen de draden zich in mijn hoofd. Als ik me niet beweeg zingen ze een snerpende toon, ieder een ander. Als ik me niet beweeg komen lange zinnen binnen. Als palingen wurmen ze zich door de porien van mijn hoofd.
Langzaam bewoog hij zijn pen over het papier, over een van de resterende 132 velletjes uit het schrift dat hij had gekocht in de winkel van zijn broer, een kantoorboekhandel die goed liep, zo had zijn broer gisteravond nog verteld, toen hij de rekening betaalde voor het etentje met een deel van het gezin waaruit beide waren voortgekomen.
“Heb je het al gehoord? Gerard heeft een spoedvergadering bijeengeroepen!” Gerard zat in de Commissie ter Verwijdering van Samson en Dalila uit de Bijbel, een benoeming die als bekroning op zijn carrière tot dusverre mocht gelden. Net 33 jaar geworden. Hij werkte nog maar zeven jaar bij de zaak. Zou hij in zijn taak slagen, en niemand twijfelde daar aan, dan kwam het volwaardig lidmaatschap van de Raad der Redelijkheid in het vizier.
Volg me via ...